Niekiedy między wierszami zostaje więcej treści niż w słowach.
Ten cytat wraca do mnie, gdy rozmowa kończy się zbyt łatwo. Gdy słowa są poprawne, ale coś się nie domyka. Zostaje poczucie, że sens był poza zdaniami. Między pauzą a zmianą tematu. Widzę twarze ludzi, którzy mówią dużo. Widzę też, jak mało odsłaniają. Widzę własne milczenia. Ułożone tak, by niczego nie odsłonić.
Najwięcej manipulacji dzieje się poza słowami. Brak bywa prostszy niż kłamstwo. W pracy i w relacjach cisza chroni tych, którzy mają przewagę. Reszta uczy się ją przyjmować.
Czy jeszcze słuchamy tego, czego nie ma? Czy wolimy fałsz?
Między wierszami nie ma ciszy. Jest napięcie. Domaga się znaczenia. Czasem wypełniamy je sobą. Czasem kimś innym.